Ze staat voor de spiegel.
Niet zomaar een lichaam dat terug kijkt.
Er verschijnt zomaar een hele geschiedenis van gedachten.

Wat anders zou mogen.
Wat vervelend is.
Wat beter zou moeten.
Wat ooit was.

Vergelijkingen met foto’s die zorgvuldig gekozen zijn.
Met lichamen die gefilterd en bewerkt werden. Met een jongere versie van zichzelf die ze probeert terug te vinden.

Zo ontstaat er iets wat ze onmogelijk kan winnen.

Een echt lichaam kan nooit op tegen een ideaal dat alleen in het hoofd bestaat.
Toch blijft dat gevecht zich herhalen. Niet omdat haar lichaam tekortschiet.
Wel omdat het verhaal erover zo hardnekkig is geworden.

Iets is verschoven

In mijn eigen leven herken ik die blik. De kritische blik in de spiegel.
Momenten waarop vooral zichtbaar werd wat anders moest.
Die stem is niet volledig verdwenen.
Alleen krijgt ze minder geloof dan vroeger. Iets is verschoven.
Van kijken naar wat ontbreekt, naar voelen wat er al is en dankbaarheid gewaar te worden.

Een lichaam dat draagt.
Dat herstelt.
Dat ademt.
Dat elke dag opnieuw samenwerkt, ook wanneer het niet wordt opgemerkt.

In mijn praktijk ontmoet ik mensen van alle leeftijden.
Wat zichtbaar wordt, is zelden alleen spanning in het lichaam.
Onder alles leeft vaak een lange geschiedenis van oordeel en strenge kritiek.

Een lichaam dat bekeken werd alsof het voortdurend verbeterd moest worden.
Alsof het pas goed genoeg zou worden zodra het verandert.
Terwijl het al die tijd gewoon heeft gedaan wat het kon.

Zorgen- Dragen -Aanpassen - Regelen- Presteren - Overleven - Leven….

Wat er gebeurt als de blik verzacht

Wanneer die blik verzacht, gebeurt er iets verwonderlijks…
De adem wordt dieper.
De schouders zakken.
Er ontstaat ruimte….

Niet omdat het lichaam anders wordt.
Wel omdat het niet langer voortdurend onder spanning staat.

Tijdens mijn therapeutische lichaamssessies zie ik dat keer op keer gebeuren.
Zodra een lichaam zich veilig voelt, begint het te ontspannen.
Niet als techniek.
Wel als een natuurlijke beweging.
Vanuit die ontspanning ontstaat vaak iets wat vrouwen niet meer verwachten.

Rust.
Lichtheid.
Pijn verdwijnt.
Zachtheid in de blik naar zichzelf.
Meer veerkracht.
Energie die moeiteloos stroomt.
Soms ook meer ruimte in het lichaam zelf.

Niet omdat ze zichzelf hebben verbeterd.
Wel omdat ze gestopt zijn met vechten.
Een lichaam luistert voornamelijk naar de wijze hoe jij ermee omgaat.

Een lichaam dat zich welkom voelt, hoeft minder hard te vechten.
Misschien is dat de kern van alles.

Deze zomer hoeft geen zoektocht te zijn naar een ander lichaam.
Onze bikini hoeft geen toegangsticket te worden tot zelfvertrouwen.
Ze mag er helemaal zijn.
Precies zoals ze vandaag wordt gedragen.

Misschien legt deze zomer niet al jouw tekortkomingen bloot.
Wel de manier waarop ernaar gekeken wordt.
Wanneer het moment komt om de bikini aan te trekken, kan er even stilte zijn.

Leg een hand op jouw borst.
Gun jezelf een ademhaling die dieper zakt.
Stel jezelf zachtjes de volgende vraag…

“Lief lichaam… wat heb jij vandaag van mij nodig om voluit te kunnen stromen?”

Dat ene moment verandert niets aan het lichaam.
Wel aan de manier waarop het wordt ontmoet.

Voel je dat je verlangt naar meer rust in je lichaam, minder zelfkritiek en meer verbinding?

In mijn praktijk nodig ik mensen uit om opnieuw thuis te komen in hun lichaam.
Niet om het te veranderen.
Wel om het eindelijk te ontmoeten.
Met zachtheid.
Met respect.
Met aandacht.